Komst 6 geredde biggetjes naar de Nobele Hoeve.

Komst 6 geredde biggetjes naar de Nobele Hoeve.

Donderdag 5 maart 2020 was een intense en bijzondere dag, maar ook waarin allerlei mogelijkheden, complexiteiten en lessen van het leven samen kwamen. Het liet me zien dat waar pijn, wrok en haat is, er een les te leren en liefde te vinden kan zijn. Gisteren zijn Stichting de Nobele Hoeve, Lea Goodett en Lisette Kreischer zes lieve wezens gaan ophalen die door een boer waren uitgekozen om niet naar het slachthuis te gaan, maar in plaats daarvan rest van hun natuurlijke leven door te brengen in een nieuw gebouwd houten huisje in een klein bos in Brabant. Het was een achtbaan van indrukken. We bleven kalm tijdens een wervelwind van schijnbaar tegenstrijdige emoties. We bleven sterk toen we wisten dat 1794 andere even zoete en slimme wezens deze natuurlijke manier van leven nooit zouden ervaren, maar een pistool op het hoofd en mes door de keel in minder dan 3 maanden. We verzachtten ons hart en droogden onze tranen toen een vrachtwagen ons passeerde op weg naar de boerderij vol baby’s die binnenkort hamburgers zouden worden. We waren aardig voor de boerin die de varkens haar schatjes noemde en die best een leuk mens bleek. Ik wilde haar niet leuk vinden, ik wilde haar haten. Maar ik kon het niet, omdat ik geen haat voelde. Ik voelde wel verwarring, schuld, verdriet, pijn, liefde, vreugde en dankbaarheid. We vingen een glimp op van de complexiteit van het leven, de yin en de yang en alles daartussenin. Achter elke deur is een verhaal te vinden, wachtend om door ons gehoord te worden, zodat we op de best mogelijke manier van dienst kunnen zijn met zachte harten en een sterke aanwezigheid. Er is niet 1 soort boer, veganist of 1 vorm van activisme. Het is waar we elkaar kunnen ontmoeten en een overeenkomst kunnen vinden, waar mogelijkheden zich voordoen. Dat is de reden waarom 6 wezens gisteren zijn vrijgelaten (en de aangrijpende aanleiding ertoe kun je hieronder lezen). De baby’s waren in paniek en bang toen we ze moesten overhevelen de trailer in. Uit hun veilige omgeving weg. Weg van de boerin waar ze aan gehecht waren. Wat wij er ook van vonden, het was het enige wat ze kenden. Tegerlijkertijd waren ze dolblij toen ze zichzelf lanceerden in een pas geschilderde schuur gevuld met schoon stro. Ze hadden nog nooit het daglicht gezien en binnen een uur hadden ze hun nieuwe leven geaccepteerd. Niet terugkijkend, geen verdriet, maar volslagen vreugde en geluk. Ze beten in onze tenen en gaven ons kusjes. Zo vol liefde en nieuwsgierigheid. Wat een les. We huilden en lachten en onze harten waren vol toen we de deur van de houten schuur sloten, wetende dat die nacht 6 baby’s veilig zouden zijn en begonnen aan de eerste nacht van de rest van hun hopelijk lange natuurlijke en gelukkige leven.

Geschreven door Lisette Kreischer en hierbij sluit ik (Margarit Gerrits) mij geheel aan.

Door Lea Goodett:

Gisteren was het eindelijk zover. We konden 6 varkentjes ophalen bij de boer en ze naar hun nieuwe forever home brengen op Stichting de Nobele Hoeve. Deze Varkentjes komen van de boer waar ik enige tijd geleden samen met Jan ten Cate een gesprek mee had. Ze komen uit een zogenaamde megastal. Nu 3 maanden oud en bedoeld om over 3 maanden op transport naar het slachthuis te gaan. Omdat ‘we’ houden van een stukje vlees. Maar deze gelukkige varkentjes gaan niet op transport. Ze worden niet in stukjes gehakt om plakjes ham of worstjes te worden. Ze mogen oud worden, varken zijn. Ze mogen wroeten in de aarde, spelen met stro en genieten van de buitenlucht en het zonnetje op hun snoetjes. Ze gaan wonen in het Varkensbos waar we met zijn allen aan hebben gebouwd, gedoneerd en onze liefde en aandacht naar toe hebben gestuurd. Het hele project is tot stand gekomen omdat mensen op alle vlakken hun hart hebben opengesteld en bereid waren om naar elkaar te luisteren ipv lijnrecht tegenover elkaar te staan. We hebben verbinding gezocht en gevonden. Speciale dank gaat uit naar Babette Bot wiens laatste wens het was om een dier te redden voordat zij, veel sneller dan we zouden willen, deze aarde gaat verlaten. Het was deze wens (hoe ironisch) ervoor zorgden dat we niet 1 maar 6 prachtige varkentjes konden redden van de dood. De laatste twijfel die de boer had om 6 varkens af te staan aan een stalbezetter heeft zij weggenomen. Ik hoop dat we met dit Varkensbos en zijn 6 bewoners een blik in de toekomst werpen.

Een toekomst waar alle dieren vrij zijn. Het komt dichterbij. Ik voel het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *