Op De Nobele Hoeve leven dieren met een verleden. Dat verleden staat niet alleen beschreven in dossiers of herkomstpapieren, het leeft voort in hun lichamen. Dat laat zich merken in kleine verschuivingen. In hoe nabijheid eerst wordt afgetast voordat zij wordt toegelaten. In hoe rust zich pas langzaam in het lichaam nestelt. Vertrouwen keert terug in een tempo dat het lichaam zelf bepaalt.

Veel van de dieren hier hebben lichamen met vrouwelijke voortplantingsorganen. Hun lichamen maakten deel uit van een systeem waarin voortplanting, melk en herhaling centraal stonden. Dat ligt achter hen, maar het laat sporen na. Littekens die niet altijd zichtbaar zijn, maar wel aanwezig. In gedrag, in houding, in de manier waarop een lichaam zich tot de wereld verhoudt.

Deze plek vraagt niets meer van hen. Geen prestaties, geen levering, geen beschikbaarheid. Hun dagen ontvouwen zich vanuit veiligheid. In dat nieuwe ritme komt ruimte vrij voor herstel, voor nieuwsgierigheid, voor aanwezigheid. Maar De Nobele Hoeve wordt niet alleen bewoond door vrouwelijke dieren.

Willem leeft hier ook. Een stier die werd geboren met een andere bestemming. Zijn lichaam stond in de logica van het systeem waar hij vandaan komt voor vlees, voor nut, voor een vastgelegd einde. Ook hij draagt de sporen van een wereld waarin mannelijkheid wordt verbonden aan inzetbaarheid en opoffering. Zijn redding maakt zichtbaar dat ook mannelijke lichamen deel uitmaken van dezelfde ordening.

Wat hier samenkomt, is geen verzameling losse verhalen, maar een patroon. Een manier van denken waarin vlees en zuivel gelden als vanzelfsprekend. Als noodzakelijk. Als normaal. Een denken dat kracht verbindt aan beheersen en nemen, en zorg en afstemming naar de achtergrond schuift.

In dat verhaal worden lichamen herleid tot objecten. Vrouwelijk en mannelijk, menselijk en dierlijk. Waarde ontstaat door wat een lichaam oplevert. Uitbuiting wordt gelegitimeerd door taal, traditie en gewenning. Op De Nobele Hoeve wordt die logica onderbroken. Hier hoeven lichamen niets te bewijzen. Vrouw-zijn is geen opdracht. Mannelijkheid geen voorbestemd einde. Dieren zijn hier aanwezig als individuen, met een eigen geschiedenis en een eigen tempo.

In de omgang met hen wordt zichtbaar hoe diep systemen ingrijpen, en hoe groot de verschuiving is wanneer die systemen wegvallen. Wanneer zorg richting mag geven. Wanneer leven niet hoeft te worden verdiend.

Emancipatie krijgt hier geen naam en geen slogan. Ze voltrekt zich stil. In dieren die hun lichaam opnieuw leren bewonen. In Willem die waakt over zijn omgeving, niet vanuit dreiging maar vanuit aanwezigheid. In lichamen die eindelijk met rust worden gelaten.

Wie hier rondloopt, ziet het gebeuren. Het verhaal verliest zijn grip zodra gebruik plaatsmaakt voor relatie. Zodra vanzelfsprekendheid begint te schuiven. Zodra ruimte ontstaat voor een andere manier van samenleven.

De dieren hier dragen hun littekens. Ze dragen ook iets anders. Het bewijs dat een lichaam geen bestemming nodig heeft om waardevol te zijn.

Wil je De Nobele Hoeve ondersteunen?

Dat zou geweldig zijn. De Nobele Hoeve wordt financieel ook getroffen alle sociale, economische en politieke instabiliteit in de wereld, en klimaatverandering. Daarom vragen we de laatste tijd vaker of je misschien mee wilt doen met Teaming. Teaming houdt in dat je iedere maand 1 euro doneert. Hoe meer mensen meedoen hoe meer euro’s voor de dieren. Teaming is veilig en ze betalen de volledige euro uit. De Nobele Hoeve is hier ENORM mee geholpen. Teamer worden? Dat kan hier.
 Een donatie is natuurlijk ook zeer welkom. Dat kan hier.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]