Er is een woord in het boeddhisme voor de rust die niet wegkijkt. Upekkha. Het vermogen om bij het lijden te blijven zonder erin te verdrinken, zonder je ervoor af te sluiten. Margarit oefent dat iedere dag, al noemt ze het zelden zo. Op een erf waar dieren leven met een geschiedenis van verwaarlozing heeft ze die rust nodig.
Op De Nobele Hoeve leven dieren met een verleden. Dat verleden staat niet alleen beschreven in dossiers of herkomstpapieren, het leeft voort in hun lichamen. Dat laat zich merken in kleine verschuivingen. In hoe nabijheid eerst wordt afgetast voordat zij wordt toegelaten. In hoe rust zich pas langzaam in het lichaam nestelt. Vertrouwen keert terug in een tempo dat het lichaam zelf bepaalt.
Op De Nobele Hoeve leven dieren die ooit waren bestemd voor iets wat wij normaal zijn gaan noemen. Productie, gebruik en slacht. Hier dragen zij andere namen. Mila, Eefje en Willem.
Sinds hij veertien dagen oud was, leeft Willem aan de zijde van Margarit. Een jong stiertje die in zijn eerste levensdagen op de hoeve aankwam en sindsdien nooit iets anders heeft gekend dan dit leven, deze aarde en deze relatie.
De Nobele Hoeve is een plek waar de tijd net iets trager stroomt. Waar het gras iets dieper zucht, en de lucht in stilte over de ruggen van de varkens glijdt. Waar het niet gaat om wat je doet, maar om hoe je er bent. Daar begint het: in het verstillen.
We hebben er vaak over geschreven, over de weldaad en noodzaak van ritme, reinheid en regelmaat op De Nobele Hoeve. Niet alleen om de kudde optimaal te ondersteunen, maar ook zodat Margarit dit werk op een fijne en prettige manier nog heel lang kan blijven doen.
Op een zonnige wintermiddag terwijl Margarit haar ronde aan het doen is, ziet ze Mila heel geconcentreerd bezig en besluit het tafereel te observeren.
Hoe blijven we staan als de maatschappij wankelt? Hoe houden we ruimte voor de zorg voor onze Nobele bewoners als de aarde trilt? Hoe verwijlen we in het midden als het links en rechts trekt en deint en sjort?
Het hoeden van een kudde meer dan menselijke wezens kan ontzettend veel omvatten. Er is de praktische laag. De laag van alledag, die de zorg betreft; het voeren, het scheppen van poep, het opmaken van strobedden en het checken van de dieren of ze allemaal in orde zijn.
Of beter gezegd, hoe verhoud je je tot een ander wezen, immers is een dier een individu, een eigen iemand met een eigen karakter en eigen behoeften. Toch gedragen veel mensen zich over het algemeen fundamenteel anders tegenover dieren dan tegenover andere mensen.