Er is een woord in het boeddhisme voor de rust die niet wegkijkt. Upekkha. Het vermogen om bij het lijden te blijven zonder erin te verdrinken, zonder je ervoor af te sluiten. Margarit oefent dat iedere dag, al noemt ze het zelden zo. Op een erf waar dieren leven met een geschiedenis van verwaarlozing heeft ze die rust nodig.

Zij zit aan het stuur. Wie er langskomt en wanneer, hoe laat het erf weer stil mag worden, het zijn beslissingen die van buiten zelden gezien worden als beslissingen over de dieren zelf. Toch zijn ze dat. Stress verplaatst zich zonder omweg van mens naar dier, in de manier waarop Eefje zich terugtrekt of Willem zijn hoofd afwendt. Wie dat één keer heeft gezien, gaat grenzen anders wegen.

Bij Willem begint dat bij zijn ogen. Je hoeft eigenlijk alleen maar lang genoeg met hem in een weiland te staan. Zoals ook de paarden iets kunnen doorgeven zonder een spier te bewegen. Willem kwam als kalf van veertien dagen oud op de hoeve en heeft sindsdien nooit ergens anders gewoond. Op een dag dat Margarit gehaast is, reageert hij anders dan wanneer ze er helemaal is. Dat verschil is met het blote oog te zien, in hoe snel hij komt en hoe lang hij bij haar blijft staan.

Ergens, terwijl hier de ochtend begint, sterven dieren in stallen die nooit daglicht hebben gezien. De aarde verhit en soorten verdwijnen sneller dan te tellen valt. Tegenover die schaal voelt één erf in Brabant soms onwerkelijk klein, bijna een gebaar zonder gewicht. Margarit kan niet tegenhouden wat er op al die andere plekken gebeurt. Wat er wel is, is dit dier dat nu voor haar staat. Willem die naar het hek loopt zodra hij haar stem hoort.

Daarom is haar dag niet toevallig ingedeeld zoals hij is. Ze mediteert. Ergens tussen de ochtendronde en de middag speelt ze piano, en wat daar precies gebeurt weet niemand op het erf, behalve dat ze er anders uitkomt dan ze erin ging. Ze wandelt vaak zonder telefoon en een afspraak zegt ze niet zomaar toe. Want een week uit het lood komt uiteindelijk ook op het erf terecht. In Eefje, die anders eet. In de onrust tussen haar en Mila. In Willem, die net iets langer wacht.

De dieren hebben inmiddels allemaal hun plek gevonden. Sommigen zijn volwassen geworden op het erf, anderen naderen het einde van hun leven, en voor beide is ruimte. Het gaat hier niet om meer dieren of een groter bereik. Soms wordt een dier gered waar je vervolgens twintig jaar leven mee deelt. Iedere dag opnieuw. En op een dag moet je dat dier ook weer loslaten.

Ook daarom zit een deel van de zorg in wat ogenschijnlijk buiten het erf gebeurt. In wandelen, piano spelen, mediteren. In een afspraak afzeggen wanneer het teveel wordt. Wat Margarit nodig heeft om voor de dieren te kunnen blijven zorgen, kan ze niet pas bijeenrapen op het moment dat er iets misgaat.

Er is een verschil tussen redden en zorgen. Margarit heeft daar geen filosofie voor nodig gehad, alleen het erf, dag na dag.

Willem staat bij het hek. Eefje en Mila rond de bak, druk met een emmer en een tak en met niets daarbuiten. Pluckje wacht geduldig bij de keukendeur, zoals ze dat al jaren doet.

Wil je De Nobele Hoeve ondersteunen?

Dat zou geweldig zijn. De Nobele Hoeve wordt financieel ook getroffen alle sociale, economische en politieke instabiliteit in de wereld, en klimaatverandering. Daarom vragen we de laatste tijd vaker of je misschien mee wilt doen met Teaming. Teaming houdt in dat je iedere maand 1 euro doneert. Hoe meer mensen meedoen hoe meer euro’s voor de dieren. Teaming is veilig en ze betalen de volledige euro uit. De Nobele Hoeve is hier ENORM mee geholpen. Teamer worden? Dat kan hier.
 Een donatie is natuurlijk ook zeer welkom. Dat kan hier.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]